Sam 2011-12-17

Afgelopen zomer ging ik samen met mijn 8-jarige dochtertje Daniëlla naar Samos op vakantie. Toen we van het vliegveld naar het Appartement in Kokkari reden kwamen we onderweg langs een bord waarop stond “Animal Care Samos”, we wisten toen nog niet wat het precies was. Maar we namen ons voor om daar een dagje te gaan helpen omdat we allebei veel van dieren houden. Op een ochtend namen de bus Richting Samos stad en we vroegen aan de chauffeur of hij bij dat bord wilde stoppen, dat deed hij… wij wisten echter niet dat het dan nog vele km’s lopen was. En dat heuvel op in de hitte, we hadden niets bij ons, geen pet en geen water, we besloten na een tijdje terug te lopen. (De taxi’s staakten in deze vakantie). Een ochtend later gingen we weer (met de bus) en weer stopte hij bij dat bord, nu waren we beter voorbereid, pet op en fles water mee. Het was veel verder dan we dachten en kwamen onderweg Nederlanders tegen die er net vandaan kwamen, zij brachten ons er naartoe. Tom en Ingrid bleken heel aardige mensen te zijn die zich 100% inzetten voor de dieren op Samos. Echt veel geholpen hebben we niet, meer geknuffeld met de honden en geborsteld. Met 1 hondje kregen we een speciale band, maar ik wilde geen hond mee naar huis nemen. Later op de dag gingen we weer naar ons appartement, we werden gebracht door een aardig Nederlands stel die hun vakantie opofferden om te helpen in de Animal Care. We wilden eigenlijk nog wel een keer terug omdat het gewoon heel leuk was daar, ik begon steeds meer te twijfelen of ik dat hondje mee zou nemen of niet, na weer een ochtend geweest te zijn, bleef dit hondje in mijn hoofd zitten en ik kon me niet voorstellen dat we het vliegtuig zouden instappen zonder dit hondje. Ik heb in Kokkari in het internetcafé gezocht op hondenopvang en uitlaatservice, voor de dagen dat ik werk en besloot uiteindelijk om ervoor te gaan. Tom en Ingrid waren zo lief om Sam naar het vliegveld te brengen, echt super wat deze mensen allemaal doen. Sam is meegegaan als “handbagage”en heeft in een kooitje bij de voeten van mijn dochter gestaan. We hebben haar Sam (van Samos) genoemd, ze heeft iets aan haar oogje, we zijn gelijk in Nederland naar de dierenarts gegaan en er blijkt iets diep in haar oog geprikt zijn, ik moet er nog steeds zalf in doen en ze lijkt er verder geen last van te hebben. Sam is een schatje en ze heeft het hier heel goed, ze gaat twee dagen per week naar een pension, waar ze het heel erg naar haar zin heeft en daar gaat ze ook wel eens heen als we weg zijn. Verder gaat het heel goed, in het begin heb ik haar drie weken uitgelaten zonder dat ze iets deed (ze deed het binnen of in de tuin), toen ze het eindelijk deed was ik natuurlijk superblij!! Ze luistert al best goed, kijkt af en toe de kat uit de boom bij mensen en honden, maar dat duurt twee seconden en dan is ze blij.. Ze woont samen met twee katten, waar ze nog al eens achteraan rent en af en toe is hier een bruine labrador.. Tom en Ingrid, nogmaals bedankt en ik hoop jullie nog eens te zien….en Sam, we zijn blij met je! Groetjes van Eva en Daniëlla

Randy, tegenwoordig Guus genaamd! 2011-12-17

We ontmoetten Tom & Ingrid op Samos in 2010. We brachten de shelter in 2011 opnieuw een bezoek en mochten weer meehelpen met poep scheppen, de shelter schoonmaken en met de honden lopen, bedankt daarvoor! We waren zeer onder de indruk van de geweldige hoeveelheid werk dat ze doen en de immense motivatie die ze allebei hebben. En ook van de manier waarop de honden verzorgd worden en de wijze waarop zij met de honden omgaan en hen snel een veilig, vertrouwd gevoel geven in een voor hun nieuwe omgeving. We trokken vanaf het begin al meteen naar Randy toe en konden met hem al zo’n 8-9 keer kennis maken. Tom en Ingrid hebben een en ander in gang gezet en Randy (nieuwe naam ‘Guus’) is nu in Amsterdam! Een hele gezonde en blije (en lieve) hond, Guus is makkelijk op te voeden en hij houdt van werken. Geen geblaf, lekker ontspannen, natuurlijk en vrolijk gedrag. Alhoewel hij overduidelijk een jager is, reageert hij heel goed op ons en zijn nieuwe omgeving. Net als de meeste honden die we hebben gezien op Samos is hij heel sociaal naar zowel honden en mensen en hij gedraagt zich heel natuurlijk en gebalanceerd (geen dominantie) naar iedereen. We weten zeker dat hij een heel gelukkige hond was nadat hij gered was door Tom & Ingrid, en wij zullen er alles aan doen om dat zo te houden!! Nogmaals, heel erg bedankt voor alles en we wensen jullie en alle honden het beste toe! Waarschijnlijk komen we in 2012 weer langs, hopelijk met Guus erbij… Groeten uit Amsterdam, Edzard en Addo

Shaft helemaal gelukkig in Duitsland 2011-11-11

Na een behoorlijke tijd in het asiel van Samos gezeten te hebben heeft Shaft dan eindelijk een eigen plekje gekregen in Duitsland! Shaft zat er zo lang omdat hij een beetje wat weg heeft van een dobermann, dit omdat zijn oren afgeknipt zijn, mensen hier in Griekenland geloven namelijk dat als je de oren afknipt de honden beter kunnen horen , dus waken....

Toeval of…….? Een bijzonder verhaal over de hond Sunny. 2011-10-18

Quote Tom en Ingrid (Animal care Samos) Toen Roger en Astrid een bezoek brachten aan de shelter, viel hun oog meteen op Sunny. Ze zagen de gelijkenis van hun overleden hondje Sammy in haar. Haar oogjes en pittige karakter lijken veel op die van Sammy. Toen ze besloten om Sunny te adopteren, ging Tom het paspoort in orde maken. Omdat we niet precies de datum weten waarop Sunny is geboren, schreef Tom mei in het paspoort. De datum was dezelfde als die van hun overleden hondje Sammy. Astrid had kippenvel. Hoe was dat nu mogelijk? Je kan zeggen, dat is toeval…maar soms moet het gewoon zo zijn in het leven. Quote Astrid (adoptie mama) We hadden Sunny bij Animal Care Samos gezien en waren meteen verliefd op haar. Maar ja, we hadden al 2 hondjes thuis en één van die twee (Mick) is erg jaloers. En niet te vergeten, de zwarte 17 oktober 2010. Dat was de dag dat ons lieve hondje Sammy was ingeslapen. Na al dat verdriet en die pijn hadden we besloten om geen nieuwe hond meer te nemen. Maar na een week, zijn we toch terug gegaan naar Animal Care Samos om te kijken of Sunny er nog was. En ja hoor! Ze kwam naar ons toe, we waren meteen weer verkocht. Sunny is vandaag zes weken bij ons. Het gaat nog altijd super met haar. Het is een echte volhouder. Als ze iets wil, gaat ze krabben. Reageer je niet, dan trekt ze aan je kleren. Als het dan nog niet lukt, dan gaat ze blaffen. Ze is nu goed op gewicht zoals jullie op de foto’s kunnen zien. We zijn super blij met haar. Groetjes Astrid en Roger.

Dumpie Ilios 2011-10-15

Wij hebben een jonge hond, Joep, die in oktober 1 jaar wordt. Omdat onze hond Nero recentelijk is overleden, zochten we een speelkameraadje voor hem....maar dat moest dan wel een rustigere hond worden, dit om een beetje balans te krijgen. Ondertussen was de reis naar Samos allang geboekt, wij zagen het alsnog als onze huwelijksreis. Van kennissen vernomen van de Animal Care en wij besloten een kijkje te nemen...gewoon omdat wij het super vinden dat er mensen zijn die zich zo bekommeren om dieren. We hielden rekening met verwaarloosde en andere schrijnende dieren aan te treffen. Wij huurden een autootje en werden na aankomst uiterst hartelijk ontvangen door Tom en Ingrid, die ons terecht met trots lieten zien wat de shelter was geworden. Wij zagen vele honden, die er allen verzorgd en vrolijk uitzagen. Na onze rondleiding zagen we een hond buiten het hek staan...Tom vertelde ons dat deze hond samen met een teefje aan t spelen waren geslagen buiten de shelter...en kort daarop kwam een bruine teef vrolijk aanrennen. Ons oog viel op een aantal honden. Een kleine, zeer drukke reu uit Lesbos...een kleine teef, die mogelijk al naar Duitsland zou gaan en de eerder omschreven teef, die na het buitenspelen zich afzijdig hield van alle drukte en onder de tafel een slaapplaats vond. Omdat we geen overhaaste beslissing wilde nemen, besloten we de volgende ochtend nogmaals naar de shelter te gaan...dit keer met de scooter. Nadat wij aankwamen, viel ons oog weer op de bruine teef. We zagen dat ze zeer verlegen en wat voorzichtig was, ze ging vooral haar eigen gang. Was op haar manier wel nieuwsgierig, maar het was ons snel duidelijk dat zij weinig vertrouwen in mensen had. We twijfelden eigenlijk niet...we hadden haar zien rennen na haar buitenspeel-avontuur en we hadden gezien dat ze sterk reageerde op Ingrid en Tom. Ingrid bood aan om haar even uit te laten, ze pakte een riem en wij zagen een bruin staartje voorzichtig heen en weer kwispelen, wij wisten het zeker...het wantrouwen wat zij had, kunnen wij wellicht niet wegnemen, maar wij wisten zeker dat zij het heerlijk zou gaan hebben bij ons en Joep. Ook Ingrid en Tom hadden er kennelijk een goed gevoel bij, want de teef mocht mee naar Brabant! Inmiddels is ze alweer een ruime week bij ons en heeft ze (gelukkig voor haar) een heerlijke overgang gehad qua weer. Haar naam,we konden niet kiezen, is geworden: Dumpie Ilios. Dumpie (omdat ze is gedumpt naast de vuilnisdump) en Ilios (zon in het Grieks), dus gedumpt in de zon! Ze doet het hartstikke goed en past zich geweldig aan. Wij hebben een grote achtertuin, waarin ze samen met Joep af en toe tekeer gaat...echt leuk om te zien. Daarbuiten begint ze voorzichtig aan te plassen en poepen aan de lijn.En op locaties, waarvan wij denken dat het kan laten we ze los lopen....als ze dan niet speelt met Joep, rent ze weg en na het plassen/poepen komt ze keihard terug naar ons rennen. Ze begint ook al heel goed op haar naam te reageren. Voorzichtig aan zijn we verder met de NL-les...zit en af etc...hihi. Ze voelt zich behoorlijk goed thuis. Ze heeft al vleeswaren van het kookeiland af gejat, gaat gewoon in mijn ligstoel liggen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en toen 1 van ons om 04:45 's nachts thuis kwam, begon ze zowaar te waken door een paar blafjes te uiten. (oke oke, toen ze door had dat ik het was, begon ze eerst maximaal te kwispelen, waarna ze zich weer heerlijk opkrulde en verder sliep, maar toch....). Ze houdt van slapen en kroelen! De balans tussen beide honden is er nog niet helemaal, maar dat kan natuurlijk ook niet na een week. Wel merken we dat Joep beter eet en dat hij blij is met zijn nieuwe vriendinnetje. Maar jullie hebben niet gelogen, ze speelt graag met hem en als ze het beu is, gaat ze lekker liggen. En Joep...die kan dan niet wachten tot ze weer wakker wordt en weer wil spelen met haar. Tom en Ingrid, bedankt dat jullie haar een kans hebben gegeven in de shelter en bedankt dat jullie ons de kans hebben gegeven om haar mee te nemen naar NL. Groetjes uit Brabant....Ilja & René en pootjes van Joep en Dumpie

Tygo 2011-09-30

Tygo. Tygo heb ik gevangen als kitten van 4 weken oud. Zijn moeder was aanwezig maar die zorgde niet voor hem. Tygo had ook nog 4 andere broertjes en zusjes. Dit waren 2 witten en 2 zwart/witte. Ook die accepteerde Tygo niet. De 2e dag van onze vakantie hebben wij Tygo gevangen bij ons appartement samen met de tuinman. We hadden namelijk blikvoer neergezet en zijn broertjes en zusjes accepteerde het niet dat Tygo ging eten en werd dus verjaagd. Uiteindelijk toen wij Tygo gevangen hadden, samen met zijn witte zusje (wat niet de bedoeling was) ben ik Tygo met de spuit gaan voeren. Alles vloeibaar gemaakt en zo zag je hem aansterken. Zijn zusje was echt een verwilderde kat al. Die was heel gemeen en viel aan. Uiteindelijk is deze in jullie opvang gekomen omdat ze echt totaal niet handelbaar was. De gehele vakantie heeft om Tygo gedraaid, want hij moest om de 2 uur gevoerd worden, ook s'nachts. Met Tygo gaat het nu allemaal erg goed. Het is een flinke kater geworden en heeft enorm veel spieren. Tygo is inmiddels geholpen en is eigenlijk dus geen ECHTE kater meer :D. Hij is super aanhankelijk naar mij toe, ligt continu in mijn nek te krioelen en mijn oor af te likken. We slapen altijd samen zoals je op de foto ziet. Echt heerlijk zo'n lieverd bij je te hebben. Inmiddels heeft Tygo een halve staart, want Tygo is in Nederland 6 nachten van huis weg geweest toen hij 8 maanden was. Helaas kwam hij thuis met een gebroken staart en deze is nu geamputeerd. Hier heeft hij verder geen last van. Hij kan nog net zo hoog springen als altijd en evenwicht problemen heeft hij ook totaal niet. Sinds 2 maanden heeft Tygo er een vriendinnetje bij, genoemd Mila en daar is hij heel beschermend naar. Hij verzorgt haar alsof het zijn eigen kind is, likt haar continu schoon, als Mila een miaauw geeft is hij er gelijk bij. Echt heel lief, maar gelukkig is en blijft hij ook aanhankelijk naar mij toe. Ik heb mijn hele leven katten gehad, maar Tygo is echt uniek. Het is ook heel erg want ik kan echt niet langer dan 2 dagen zonder hem. Dus met andere woorden ik ben vanaf Samos niet meer op vakantie geweest :D Tygo is echt mijn kanjer en ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Groetjes Angelique en kopjes van Tygo & Mila

Dino 2011-09-11

Op onze tweede dag van de vakantie besloten we om bij een lekker rustig restaurant een hapje te gaan eten. Het restaurant was vrijstaand zonder bebouwing in de omtrek en lag lekker dicht bij het strand. Toen we daar een poosje zaten, hoorden we gejank en zacht geblaf uit de buurt komen, waardoor we toch wel erg benieuwd werden of het wel helemaal goed ging met deze hondjes. Stiekem buitenom geslopen en daar troffen we in een soort kooi twee prachtige pups aan van ongeveer drie maanden oud. Ze leefden op een puntig stuk beton waar ze bijna niet op konden lopen. Ze hadden vies water en (op dat moment) geen voer. Toen ze ons zagen, waren ze gelijk heel enthousiast en blij. Ze probeerden omhoog te komen, maar de spiertjes waren zo slecht ontwikkeld dat ze daar geen kracht voor hadden. Bij ons maakte deze broer en zus een grote indruk en waren we eigenlijk op slag verliefd! Bij het restaurant Omdat we toch iets voor deze honden wilden betekenen, hebben we met de eigenaar van het restaurant gepraat en gevraagd of we ze mochten uitlaten op het strand. Hij keek ons verbaasd aan en vond het maar vreemd om met honden te gaan lopen maar hij stemde er mee in. Dus wij naar de winkel om lijn te kopen en gelijk maar een zak brokken. Stap voor stappen hebben we ze aan de lijn leren lopen en deden dit iedere dag. We zagen ze gewoon opbloeien!!! De eigenaar had al gezegd dat hij van de zwarte (Dino) af wou, maar we konden de bruine (Fox) niet achterlaten. Omdat een vriendin van ons een jaar bij Samos Animal Care heeft gewerkt en wij hier erg benieuwd naar waren, zijn we uiteraard bij ze op bezoek geweest. Hier hebben we Tom en Ingrid leren kennen (eigenlijk op het strand) en waren zeer onder de indruk van de inzet van deze mensen en natuurlijk van de vrijwilligers! Wat doen deze mensen een geweldig werk! Veel respect voor dit werk, want het zijn echt niet alleen leuke dingen die ze tegenkomen! Tijdens onze vakantie zijn we vaker hier geweest dan op het strand! Met Tom overlegd wat we met onze pups moesten doen en die adviseerde ons om ze bij Samos Animal Care te brengen zodat deze honden een veilig en goed onderkomen zouden hebben (in de winterperiode gaan de restaurants dicht en worden de honden aan hun lot overgelaten) en wij op deze manier rustig konden nadenken of wij er thuis één wilden hebben. We mochten beide pups meenemen van de restaurant eigenaar en hebben ze bij Tom en Ingrid gebracht. Bij Samos Animal Care Uiteindelijk besloten om Dino (de zwarte) mee naar huis te nemen (na de nodige inentingen en het paspoortje) omdat we ervan zijn overtuigd dat Fox wel een fijn plekje krijgt met zijn karakter en nieuwsgierigheid! Dino is inmiddels (2 weken later) al erg gewend, leert snel en doet het echt geweldig. Hij is helemaal opgebloeid en niet meer bang, hij is zelfs heel sociaal naar mensen en dieren en hij is al flink gegroeid! We kunnen het ons nu al niet eens meer voorstellen om Dino niet in huis te hebben en iedereen is hartstikke dol op hem! En thuis in Nederland!!! We willen iedereen van Samos Animal Care heel erg bedanken voor de hulp en de gastvrijheid, en zet hem op want ondanks dat jullie ook een hoop ellende zien, jullie doen echt geweldig werk!!! Zeker tot ziens (thuis of op Samos)!!!!!!! Groetjes Jan & Marije Augustus 2011

Vierbenige Samos-immigranten in Bochum (Dui) 2011-08-28

Wij willen graag enkele nieuwe familieleden voorstellen waar het goed mee gaat in het Duitse Ruhrgebied en die het geschopt hebben tot fotomodel. Christel Weigel (actieve vrijwilligster van SamosHilfe voor de katten) heeft drie katten van Samos geadopteerd tijdens de afgelopen jaren en hiermee haar gezin uitgebreid. Hier zie je enkele foto's en een link naar haar homepage die we hebben mogen ontvangen van haar. http://www.koellerholzschule.de/02_kinder/01_tolle_sachen/2011/07_leni-luise.html We worden altijd weer erg gelukkig en vrolijk als een dier een goed nieuw thuis krijgt. Martina Kuck, Samoshilfe Deutschland e.V. Christel Weigel en familie

Nescafé 2011-08-26

Via een hyves blog las ik het verhaal van een kitten genaamd Nescafé. Hij was in de zee gegooid als een stuk vuil wat geen recht van leven had. Gelukkig waren er voorbijgangers die de kleine man uit het water redden en bij Animal Care Samos brachten. Hoe kan je het in je hoofd halen om een weerloos, machteloos dier in het water te gooien en daar achter te laten? Na het lezen van dit verhaal heb ik samen met mijn vriend contact gezocht met Animal Care Samos. Ik was erg benieuwd wat nu de mogelijkheden waren voor zo`n katje wat nog heel klein en kwetsbaar is en nog heel veel kansen heeft om een plek te vinden in een gezinnetje. Al snel kreeg ik reactie van Tom en Ingrid over de mogelijkheden van adoptie. Mijn vriend en ik waren meteen eigenlijk al aan Nescafé verkocht en wilden hem heel graag naar Nederland laten overbrengen. Nu hadden wij geluk dat er vrienden van Tom en Ingrid in Samos op vakantie waren en dus de mogelijkheid hadden om Nescafé mee te nemen naar Nederland. Na wat uitzoek werk vanuit Griekenland met de vliegmaatschappij hoorde we maandag avond 21 juni 2011 dat de dag daarna Nescafé mocht mee vliegen. We waren helemaal blij en dinsdag heb ik snel alles gekocht wat ik nog moest hebben voor hem. We hadden zelf ook al een poes, hond en een konijn dus Nescafé kon daar makkelijk bij. Dinsdag tegen de avond kon ik Nescafé bij hun vrienden op halen. Toen ik binnen kwam zag ik een heel lief klein ondeugend en heel nieuwsgierig kopje naar mij kijken. Met vragende ogen van “He wat kom jij doen?”. Na even wat gegeten en gedronken te hebben na zo lange vlucht ging ik samen met Nescafé zijn laatste reis tegemoet. In de auto vond hij helemaal niet erg en bleef rustig in zijn reiskoffertje zitten. Eenmaal aangekomen op de boerderij werd hij wat onrustiger en in huis toen het reiskoffertje openging kwam hij stap voor stap naar buiten. Al binnen een half uur rende Nescafé achter de speelmuisjes aan. Onze andere dieren bekeken het allemaal op een veilige afstand. Nu een week later heeft Nescafé zijn draai helemaal gevonden. Hij rent door het huis en geen speeltje of touwtje is veilig met hem in de buurt. Wij zijn heel erg blij met hem en zijn ook heel blij dat hij hier een warm mandje heeft kunnen vinden en het harde straat leven en veel vijanden achter zich heeft kunnen laten. Hopelijk vinden vele andere katten en honden van Animal Care Samos ook een goed leven ergens anders. Er zitten nog zoveel dieren te wachten en er zijn nog zoveel dieren die geholpen moeten worden. En al deze dieren hebben ons nodig dus als iedereen een steentje bijdraagt moeten we toch een heel eind komen. Groetjes Jeroen en Hanneke uit Slootdorp

Hera 2011-08-26

Tijdens onze regelmatige vakanties in Griekenland waren we tot de conclusie gekomen dat (zwerf-) honden zonder vaste woon- of verblijfplaats daar aanzienlijk slechter af zijn dan in Nederland. Nu we in mei naar Samos gingen en na wat gegoogle bij Animal Care Samos (ACS) terecht kwamen, was het besluit snel gevallen daar ons licht eens wat nader op te steken. Na wat mailwisseling met Tom en Ingrid arriveerden wij via een hobbelig weggetje met ons huurautootje via de rand van de vuilnisbelt bij ACS. We deden wat proefwandelingen met een paar door Tom geadviseerde honden. De keus viel al snel op de hond die kort daarna ‘Hera’, om er toch wat van haar Griekse afkomst in te houden, zou gaan heten. Om aan elkaar te wennen hebben we nog een aantal keer met Hera gewandeld. Overigens werd in de laatste week van ons drieweeks verblijf op Samos leishmania bij haar geconstateerd (drie maal in de week een pilletje). Maar goed, je kiest voor een hond of niet. Wij kozen niet voor het plaatje ‘jong, gezond, kindvriendelijk, Nederlandssprekend’, maar voor een hond die een thuis zocht. De ticket naar Nederland hebben we via het reisburo kunnen regelen. Tom en Ingrid hebben Hera netjes naar het vliegveld gebracht waar voor hun het afscheid van Hera zichtbaar moeilijk viel. Bij het instappen zagen we Hera nog even. Ze stond met de bench op een wagentje bij het vliegtuig, waar ze een gelaten indruk maakte. Een week na thuiskomst ontsnapte Hera aan onze aandacht en zagen wij haar nog slechts een natuurgebied vijf kilometer verderop in rennen...... Onze verbazing was niet te schetsen toen wij haar de volgende ochtend zonnebadend in de achtertuin alweer aantroffen. Kennelijk vond ze het hier nog niet zo slecht. Na het slopen van de bank, dit is opgelost door aanschaf van een shelter voor als wij niet thuis zijn, leven wij nu alweer een paar maanden vreedzaam en tot ieders genoegen met Hera. Ze blaft nauwelijks, poept of piest niet in huis en woont met onze katten en andere huisdieren onder één dak samen. Al met al een goeie hond om mee samen te leven. Han Ames en Eduard van Leeuwen

Het is een wonder: Bongo kan weer zien! 2011-07-18

Onlangs werd Bongo door zijn Griekse baasje naar de shelter gebracht. Ze vertelde dat Bongo doof en blind was en dat ze hem niet langer wilde hebben. We namen Bongo mee naar huis om hem te scheren. We waren enorm geschrokken wat we daar aantroffen. Bongo had een flink oorinfectie maar het ergste waren wel zijn ogen. Door jarenlange verwaarlozing waren zijn haren voor zijn ogen gegroeid. Hierin waren allemaal graszaden gegroeid en er kwam etter uit. Maar het goede nieuws: Bongo was niet blind! We zijn wel twee uur bezig geweest om natte gaasjes op zijn ogen te leggen en zijn haren los te weken. Na een paar uur werd Bongo wakker. Silke vond Bongo zo zielig dat hij bij haar in bed mocht slapen. Voor degenen die Silke nog niet kennen…zij werkt al vele jaren voor ACS en zij zorgt ervoor dat jaarlijks zo’n 180 honden een mooi adoptiegezin in Duitsland krijgen. Na een nacht in bed bij Silke was Bongo de volgende morgen een compleet andere hond. Bongo vertrouwde maar één persoon in zijn nabijheid en dat was Silke. Hij was wel doof maar zeker niet blind. Iedere keer als hij Silke zag, begon hij te janken van blijdschap. Silke hoefde dan ook niet lang na te denken; Bongo gaat met haar mee naar Berlijn. De volgende dag ging Silke met Bongo naar de dierenarts. Nog een keer werden zijn oren goed schoongemaakt. Ook werden er 21 tanden en kiezen getrokken. Tot slot heeft Bongo ook nog eens hoge leishmania, maar daarvoor krijgt hij medicijnen. Bongo heeft het getroffen met Silke en haar man Pieter. Hij is niet de eerste oude hond die door hun nog een paar mooie jaren tegemoet kunnen zien. Wij willen Silke en Pieter langs deze weg bedanken voor al het geweldige werk dat zij doen voor ACS. Zij geven de arme honden van Samos weer hoop en een goed leven. Tom & Ingrid namens ACS

Het verhaal van Sam (door Vitali en Ragnar) 2011-07-14

“We vonden Sam in de bergen op Samos. We reden hoog in de bergen over een van de belangrijkste wegen van Samos, toen we langs een cementen behuizing kwamen die er uitzag alsof het een bushalte was. Toen we er langs reden, verscheen er ineens een puppy in de deuropening van dit verlaten cementen gebouw. Hij had een blik op zijn gezicht alsof hij wanhopig op iemand stond te wachten. We vingen slechts een glimp van hem op toen we voorbij reden; hij was duidelijk verward en alleen. We draaiden met de auto om en liepen naar de puppy toe. Hij was bang maar toch al snel hartelijk naar ons toe. We gaven hem water dat we nog in de auto hadden liggen. Hij dronk gulzig het water op. We keken om ons heen, maar er was geen teken van iemand. Sam was natuurlijk nog erg jong en het was op geen enkele manier mogelijk dat zo’n pup zelf zijn weg kon hebben gevonden naar deze plek, zo langs zo’n drukke weg in de brandende zon. We reden wat rond tot we een boer tegenkwamen waaraan we vroegen of hij iemand wist aan wie Sam zou toebehoren. De boer was niet echt behulpzaam, maar zei dat het onze geluksdag was en dat het ons lot was om Sam te houden. Stel je voor ons geluk…een schattige puppy vinden en het orakel van Samos ontmoeten en dat allemaal op één dag! We hadden geen andere keuze dan Sam mee te nemen. We waren positief verbaasd over hoe hij zich gedroeg in de auto. Gelukkig hadden we de borden van Animal Care Samos langs de weg gezien tijdens de eerste week van onze vakantie. Na het vinden van het telefoonnummer van Animal Care Samos waren we gezegend dat we Sam konden overhandigen aan Tom & Ingrid. Nadat we Sam hadden afgegeven bij Animal Care Samos zijn we goed gaan nadenken. We kwamen tot de conclusie dat we Sam een goed thuis konden en wilden geven, hetgeen hij duidelijk nodig had en verdiende. Sam kwam een week na onze thuiskomst in Nederland bij ons aan. Hij is nog steeds een lieve pup die gezellig is en zich goed gedraagt. Hij houdt van het strand hier in Den Haag en blijft ons imponeren met zijn zachtaardigheid. Als we met Sam gaan wandelen, krijgen we veel complimenten van mensen over hem. Ze zijn verbaasd over hoe evenwichtig en vriendelijk hij is. Onlangs zijn we met Sam naar zijn eerste dag van de puppycursus geweest. We waren trots om te zien dat hij onder alle rashondjes van de cursus het snelst alles begreep en zich het beste gedroeg. We zijn Animal Care Samos erg dankbaar voor het verzorgen van Sam, nadat we hem hadden gevonden. Het is geweldig om te weten dat mensen als Tom & Ingrid van Animal Care Samos zo veel onschuldige en prachtige dieren helpen. Het is een inspiratie voor iedereen en zij verdienen alle steun. Weinig mensen hebben de moed en energie om hun geloof en woorden om te zetten in aktie zoals Animal Care Samos dat doet.” Naschrift ACS: Vitali en Ragnar, we bedanken jullie voor je lieve mail en natuurlijk voor het adopteren van Sam. We weten zeker dat hij bij jullie een goed en warm thuis heeft gevonden.

Mail van Fred en zijn nieuwe familie in Nederland! 2011-06-13

Fred is een reu die dankzij een telefoontje van twee Zwitsers die op Samos wonen is opgehaald door ACS. Fred was er niet zo goed aan toe. Fred is enkele weken geleden geadopteerd door een Nederlandse familie, waarvan we een mail hebben ontvangen hoe het nu met Fred gaat: "...Het is al weer een week of drie geleden dat we Fred bij jullie uit het asiel hebben gehaald. Inmiddels is hij al aardig gewend aan zijn nieuwe situatie en zijn mede huisgenoten. De terugreis vanuit Samos is goed verlopen maar Fred was wel hevig uit z'n doen toen hij de Groenendaelers zag, hij heeft wel een paar dagen zitten brommen als ze te dicht bij hem in de buurt kwamen. Ze hebben Fred de eerste dagen genegeerd en toen was de vrede getekend.. Fred kwam met een longinfectie aan in Nederland en heeft daarvoor een antibiotica kuurtje gehad, zijn bloed is onderzocht en daar kwamen geen negatieve uitslagen uit, verder zijn er foto's gemaakt van de breuk in z'n achterpoot, de botstukken zijn langs elkaar geschoven maar zitten wel weer aan elkaar en de prognose is voorlopig aanzien omdat bij dit soort breuken het bot weer aangroeit en het pootje wel weer behoorlijk recht zal gaan staan. Fred belast de poot goed en heeft er geen pijn aan. Hij kan het goed vinden met de poezen, met name met Beer, een bijna even grote kater als hijzelf, ze smoezen heel wat af. We zijn allemaal erg blij met Fred en ik geloof dat hij er ook wel zo over denkt. De volgende keer zal ik wat foto's meesturen,als me dat tenminste lukt. Nu zijn jullie een beetje op de hoogte van hoe het Fred vergaan is... Groetjes van Rob, Petra, Fred, Diego en Misty en de poezen..." ACS is enorm blij met deze goede afloop voor Fred en bedankt Rob, Petra en de rest van de familie voor de adoptie van Fred. Natuurlijk zien we de foto's van Fred met belangstelling tegemoet!

ACS redt ezel Lola. 2011-06-02

Enige tijd geleden kwamen enkele toeristen naar de shelter van ACS met het dringende verzoek om eens te gaan kijken bij een ezel met veel te lange hoeven. De opvolgende dag zijn Nick, Doreen en Ingrid naar de ezel gereden, helemaal in Karlovassi. De ezel zag er naar omstandigheden nog redelijk gezond uit, maar diens hoeven waren te lang en aanzienlijk omgekruld. Het leken wel Turkse schoenen. Eerst moest de eigenaar van de ezel worden gevonden. Hij bleek een geitenhouder te zijn. Er zijn twee Griekse vrienden meegereden om te vertalen. De eigenaar wilde de ezel niet meegeven aan ACS, maar hij beloofde dat hij met zijn ezel naar de hoefsmid zou gaan. De man zei ‘Kom morgen maar terug voor een andere ezel; die wil ik niet meer hebben'. De volgende dag, ja daar stond Lola, de andere ezel. Ze was vastgebonden aan boom. Haar hoofd hing naar beneden, ze was uitgedroogd, had een scheve nek en ze was mager. Het lastige was om eerst een plekje voor Lola te vinden. ACS belde Gabi, zij heeft haar levenlang al paarden gehad. We vertelde haar het verhaal van de ezel Lola. Na overleg met haar man Dimitri konden we Lola naar haar toebrengen in Agios Konstantinos. Het viel niet mee om Lola te vervoeren en in de trailer te krijgen, dat duurde wel een half uur. Een echte ezel! Lola staat nu op een stukje grond waar ze genoeg kan eten. Gabi heeft de wonden verzorgd. Lola stond vervolgens drie dagen op het land en nu loopt ze al achter Gabi aan. Inmiddels is de hoefsmid geweest. Tom en Nick hebben nog een mooie beschutting gemaakt waar Lola kan schuilen tegen regen en te felle zon. De hoefsmid schat Lola op 25 jaar. Medicijnen voor Lola zijn nodig voor haar artrose/koliek. Daarnaast zijn spullen voor Lola, zoals een doek tegen de regen, van harte welkom. Binnenkort zal ook het gebit van Lola behandeld moeten worden. Een klem zou hierbij van harte welkom zijn. Wie kan ons hiermee helpen? De kinderen van de buurt zijn helemaal weg van Lola. Gabi brengt ze bij wat een ezel is en hoe je die moet behandelen. Dit wisten ze nog niet en zo worden zij op jonge leeftijd bijgebracht hoe je met dieren als een ezel om moet gaan. Lola fleurt al op en laat nu ook horen dat ze kan balken. Haar situatie verbetert met de dag en haar hoofd kan ze nu al horizontaal krijgen in plaats van alleen maar naar beneden. Gabi verzorgt Lola nu iedere dag. Ze wandelt met Lola en soms zie je ze 's ochtends vroeg al over het strand lopen. Tom en Ingrid gaan vaak langs om eten en medicijnen te brengen, maar ook soms gewoon om haar aandacht te geven en haar te borstelen. ACS wil Gabi en Dimitri van harte bedanken voor de opvang van Lola.

Goeie ouwe dag voor Jessy!!! 2011-06-02

Na een week elke dag op de shelter te zijn geweest viel Jessy ons steeds meer op. We zijn zelf al in bezit van Axel, kroepoek en Chris. Jessy leek wel de oude zus van Axel te zijn. Ze was op de shelter een rustige grijze dame en sliep voornamelijk de hele dag. Wel zagen we dat ze het af en toe wat druk vond en hebben we tegen het einde van ons bezoek bij Ingrid en Tom besloten om geen 29 honden mee te nemen maar 30! Jessy heeft zich de hele reis naar Nederland heel rustig gedragen. Na alle hondjes te hebben weggebracht hebben we haar los in de auto gezet en al meteen zat ze voorin naar buiten te turen en te kijken waar ze terecht was gekomen. Die avond werd ze geïntroduceerd bij onze eigen roedel en dat gaat tot de dag van vandaag helemaal goed. Ze slaapt en kwispelt heel veel en als we met haar wandelen komt er nog aardig wat energie uit. Jessy is een hele lieve sociale hond en we zijn heel blij met haar! Groetjes en veel liefs, Nick en Dorien. Namens ACS: Bedankt Nick en Dorien, voor het adopteren van Jessy!

Achtergelaten pensionhond Gina geadopteerd! 2011-06-02

Gina kwam op de shelter als een pensionhond. Ze zou slechts 4 dagen blijven. Maar na vier dagen kwam er niemand opdagen. Pas na een maand kwam haar baasje terug naar de shelter, het was een oude Griekse vrouw. Gina was erg blij haar weer te zien, maar de Griekse dame dacht daar blijkbaar anders over. Ze wilde Gina niet meer hebben, zomaar. Op een dag kwam een echtpaar een bezoekje brengen aan de shelter op Samos. Ze werden verliefd op Gina en wilde haar adopteren. Ze kwamen op het juiste moment en het is zo veel beter voor Gina. Ze heeft nu een mooi leven in Nederland en ze is Samos met haar oude baasje inmiddels allang vergeten. Gina is niet alleen in Nederland; ze heeft een vriendje Sam die komt van het eiland Gran Canaria. Ook Sam heeft een trieste voorgeschiedenis. Toen de familie hem vond, was Sam er slecht aan toe. Hij had twee gebroken ribben. Sam was niet gevonden op straat als een zwerfhond, nee, die was gewoon in een vuilcontainer gegooid als afval. We hopen dat Gina en Sam een heel lang en gelukkig leven krijgen. Natuurlijk bedanken we hun nieuwe baasjes, dat ze Gina en Sam een tweede kans hebben willen geven. Gelukkig ditmaal op een goed leven!

Hier een berichtje van het baasje van Styx die via ons herplaatst is. 2011-05-10

Styx, ook wel bekend als: Stiksel, sneeuwschuiver, vaatlikker, speurhond, knaagdier, klappertong, klunsje, chick magnet, lolbroek, touwtrekker, kroegheld, aandachtsorgel, schoffie en feestbeest. Ik ben knettergek op mijn maatje! Na een moeilijk begin van zijn leventje, een echt "hondenleven" zeg maar, is hij bij mij terecht gekomen. De mazzelaar, want nu krijgt hij super veel aandacht, er wordt goed en met liefde voor hem gezorgd en hij gaat overal gezellig mee naartoe. Voor deze "ex dakloze hond" is mijn "zwerfgedrag" blijkbaar peanuts. Ik ben vaak weg en aan het werk op locatie, en de hond wil ik altijd mee. Wat heel goed kan want hij blijft compleet relaxed. Of we nou in de auto zitten, bus, kroeg, trein, fiets, loods, dak, koud, warm, etc.. Styx is altijd blij en tevreden, heerlijk. En omdat Styx zo'n lief koppetje heeft en zich goed rustig kan houden, is hij ook echt OVERAL welkom. Dat is niet bij elke hond vanzelfsprekend. Maar ik krijg eerder klachten als ik hem niet meeneem, collega's en vrienden laten dan ontevreden weten dat ik hem de volgende keer weer mee moet brengen. Ik wordt ook regelmatig staande gehouden op straat, Kortom, Styx is geweldig. Een gezonde hond met en een goed karakter, sociaal met andere honden en kan ook nog goed leren! - Daan Visser

Twickel heet nu Raki. 2011-04-09

Het nieuwe leven van Raki begon als vastgebonden hondje bij het hek van het asiel van Animal Care Samos. Een beetje verlegen en onzeker kwispelend met haar staartje werd ze naar de kennels gebracht. Na een paar dagen had deze dame zich al goed aangepast , en was ze heel blij met alle aandacht die ze kreeg van de vrijwilligers. Ook met andere honden bleek ze heel goed te zijn, al waren de meeste honden een stuk groter dan Raki zelf. Na enige tijd ging ze op transport naar Nederland, waar ze tijdelijk zou worden opgevangen door een van de vrijwilligers. Ze bleek echt een geweldig hondje te zijn, en de collega van de "pleegmoeder" werd helemaal verliefd op Raki. Sylvia zoals het nieuwe baasje heet, heeft al een hond een border terrier genaamd Trouble. Het was dus even afwachten hoe hij een nieuw huisgenootje zou vinden, maar dit bleek geen enkel probleem. Ze zijn beste vrienden. Ook heeft Sylvia een cursus op de hondenschool gevolgd met Raki en daar bleek Raki het erg goed te doen, ze is eerste geworden van 4 klassen! We zijn erg blij voor Raki dat ze een geweldig nieuw huis heeft gevonden! Mocht u interesse hebben in het opvangen van een hond of kat, totdat deze een nieuw baasje heeft gevonden, neem dan contact op met Farida op farida@animalcaresamos.com voor meer informatie.

Dora 2011-04-09

Vastgebonden aan het hek van het asiel werd Dora gevonden op een ochtend door onze vrijwilligers. Heel erg bang, ze werd opgetild door 1 van de vrijwilligers, bibberend niet wetende wat er ging gebeuren liet ze dit toe. Na een paar dagen was ze veel meer ontspannen en ze genoot van het spelen met de vrijwilligers, maar andere honden was een ander verhaal, ze bleek bang van hen. Waarschijnlijk had ze altijd een eenzaam leven en is ze niet gesocialiseerd met andere honden. Ze ging naar Nederland om daar in een pleeggezin te wachten tot ze een nieuw liefdevol huis zou vinden. Maar het ging allemaal iets anders. de "pleegmoeder" werd verliefd op Dora en besloot haar te houden. Dora ging naar school en kreeg zelfs een diploma en nu doet ze ook flyball dit vind ze echt superleuk. Ze is een heel gelukkig, energiek grappige hond. Ze is nog steeds een beetje verlegen tegen andere honden, maar langzaamaan zal ook dit beter gaan. Mocht u interesse hebben in het opvangen van een hond of kat, totdat deze een nieuw baasje heeft gevonden, neem dan contact op met Farida op farida@animalcaresamos.com voor meer informatie

Het verhaal van Elly en Kyma 2010-12-17

Hallo ik ben Kyma en ongeveer 2 jaar oud. In het voorjaar van 2010 ben ik in de opvangkennel die voor het hek van de shelter staat gedumpt. Waarom weet ik niet misschien was ik niet goed genoeg voor de jacht en wilde mijn baasje daarom van mij af. Ik ben namelijk een jachthond. Ik was heel bang toen ik in de shelter kwam, durfde mijn mand niet uit en als er iemand van de verzorgers binnen kwam kroop ik in elkaar van angst ondanks de goede verzorging die ik daar kreeg. Maar op een dag in juni kwam er iemand mijn kennel binnen en zag mij daar heel triest in een hoekje zitten. Na een paar dagen had ik genoeg moed verzameld om zelf naar haar toe te gaan als ze bij me kwam zitten en liet me dan even aaien. Ik had inmiddels gehoord dat haar naam Elly was en al zo'n 9 jaar naar Samos komt om in de shelter te helpen tijdens haar vakantie. Ook hoorde ik dat ze 8 jaar geleden Mathilde, die hier toen ook verbleef, meegenomen had naar Nederland dus misschien maakte ik ook wel een kans. Na enkele dagen mocht ik uit de kennel en het veld op bij een grote groep honden om een beetje over mijn angst heen te komen. Ook mocht ik af en toe een eindje aan de riem mee wandelen. Na 3 weken ging Elly terug naar huis en bleef ik tot mijn grote verdriet achter. Ze belde wel regelmatig met Tom en Ingrid om te vragen hoe het met mij ging. Ik liep inmiddels op het voorveld en had een vriendje gevonden, Henry, die net als ik het allemaal een beetje eng vond. Als het ons te druk werd trokken we ons terug in het containerhok en kwamen weer te voorschijn als het weer rustig was. Het was 14 september toen ik opeens Elly weer in de shelter zag. Vanaf die dag wist ik dat alles anders zou worden. Ze was terug gekomen om mij op te halen en na 10 dagen mocht ik mee naar Holland. Heel spannend allemaal, wel vond ik het vervelend om Henry achter te moeten laten maar ik hoop dat er voor hem ook iemand komt en hem meeneemt zodat hij ook bij lieve mensen een gelukkig leven kan hebben. Ik woon nu in de zaanstreek samen met Mathilde, 2 poezen die ook van Samos komen en een teckel die Gijs heet. We hebben het heel gezellig met elkaar. Wat zo fijn is dat we alle vier grieks spreken ,dus geen taal probleem. Alleen Gijs spreekt geen grieks maar we begrijpen elkaar evengoed wel. Ik moet nog wel heel veel leren maar doe mijn best en het gaat steeds een beetje beter.

Missy de poes 2010-12-04

Missy de poes, De havenpolitie van Samosstad belde ons op een avond in juni over een gewonde kat. Tom haalde de kat op en het leek erop dat ze het niet zou redden. Ze was heel mager, vies, snotterig en had geen haar.. Kortom , ze verkeerde in een zeer slechte conditie. Ingrid had een kenneltje klaar gemaakt met alles erop en eraan. Een lekker zacht bedje, water, eten en een kattenbakje. We hielden haar elke dag goed in de gaten en gaven haar alles wat ze nodig had. Ze begreep zelfs al het begrip ‘kattenbak’ wat altijd heel handig is. Ze at beetje bij beetje en sliep vooral heel veel. Ze kwam niet heel veel aan maar toch zagen we elke dag wat vooruitgang. Helaas hadden we ook een bult in d’r buik gevoeld. We wilden haar toch heel graag een kans geven en wachtte af wat de dierenarts zou zeggen. Vier weken bleef ze in een kenneltje en langzaam kwam ze ook wat meer op gewicht. De dierenartsen arriveerden en we vroegen of ze haar konden sterriliseren en tegelijkertijd naar de bult in d’r buik kijken. Ze dachten dat de bult waarschijnlijk van een harde schop of van een aanrijding geweest kon zijn. De dierenartsen hebben wat weefsel daarvan weggehaald en na de operatie moest ze weer wat herstellen. En na een aantal weken kon je Missy niet meer herkennen van het poesje wat zo zielig was binnengekomen. Ze was een prachtige poes geworden met een hele mooie lange vacht. Ze was helemaal wit en heerlijke zachte vacht zoals een engeltje. We vonden de naam Missy nu wel goed bij haar passen. Na een aantal weken had Missy last van de niesziekte en die wilde maar niet over gaan. We gaven haar antibiotic en in eerste instantie werd het er helemaal niet beter van, maar gelukkig deed het na een tijdje toch zijn werk. Ze verbleef nu in de tuin van het Animal Care Samos huis met alle andere katten maar helaas kon ze daar haar plekje toch niet helemaal vinden. De andere katten waren niet echt aardig voor haar en ze was dan ook meer op zichzelf. In oktober kwamen er familieleden van 1 van de vrijwilligers op visite in Samos. De mensen hielden altijd al veel van dieren en met name katten. Nadat Hanna, het nichtje van de vrijwilliger, een week lang elke avond lekker in de tuin met de katten ging knuffelen ging ze zich steeds meer aan Missy hechten. Eerst zeiden we dat Missy niet voor adoptie beschikbaar was omdat ze zo speciaal voor het team was. Maar aangezien de winter eraan zat te komen zou het toch ook beter voor Missy zijn als ze echt geadopteerd zou worden en in een warm huis terecht zou komen. Dus Hanna en haar verloofde mochten Missy adopteren. We wilde niet dat ze weg ging maar we stelden haar voor in een warm huis in een zacht mandje… en toen was de beslissing niet meer zo moeilijk. Dus Missy is nu gelukkig en gezond in Finland. Via Athene en Munchen, uiteindelijk in Helsinki aangekomen. Via een sms hebben we vernomen dat ze zich zelfs tijdens de vluchten heel goed heeft gedragen. Ze leeft nu als een kattenprinses. Ze heeft twee kattenvriendjes in huis die haar ook goed geaccepteerd hebben als een familielid. Heerlijk vers eten elke dag en veel warme en zachte plekjes om een tukkie te doen. Nog het allerbelangrijkste, ze heeft veel liefde van haar nieuwe familie. Missy, we zullen je nooit vergeten.

Het verhaal van Mai 2010-11-21

Mai zat vastgebonden aan het hek van de shelter begin Februari 2010. In het begin was ze een beetje schuw en bang, maar dat veranderde snel ze kreeg meer belangstelling en vertrouwen in mensen. Mai werd een leuke hond met een zacht karakter. Maar ze had een probleem... Ze was een meester in het ontsnappen, zelfs vanaf de plek waar ze alle goede zorgen kreeg. De eerste keer dat Mai ontsnapte bleef ze vijf dagen weg, maar ze kwam uit haar zelf weer terug naar de shelter. De tweede keer dat Mai ontsnapte keerde ze niet uit haar zelf terug.Vier weken gingen voorbij. Het was op een koopavond toen Tom en Ingrid aan het wandelen waren in de hoofdstraat van Samosstad en raad eens wie ze zagen lopen? Dat was dus Mai. Ze zag er goed en gezond uit alleen iets magerder dan voorheen. En ze was blij om Tom en Ingrid te zien. Ze liep braaf mee naar de auto en werd weer terug gebracht naar de shelter waar ze weer blij was met alle aandacht . We dachten dat ze nu wel genoeg had rondgezworven als een vagebond. Een familie in Duitsland had foto’s gezien van Mai en ze wilden haar een goed tehuis geven. De familie kwam naar Samos voor vakantie en het was liefde op het eerste gezicht en besloten haar te adopteren, Maar Mai had hele andere ideen en ontsnapte voor de derde keer. De familie en de medewerkers van animalcare zochten overal naar Mai. Met de bus van ACS werden alle dorpen afgezocht, maar met een grote bestelbus kom je niet in alle straatjes en steegjes van de dorpen. ACS besloot toen naar Vivi en Vasilli te gaan van car rental “ KIKLOS” in Pythagorion die ACS al jaren ondersteunen. Vivi aarzelde geen moment toen zij het verhaal van Mai hoorde en stelde gelijk een scooter beschikbaar om in de kleine straatjes en steegjes te kunnen zoeken naar Mai . Met de scooter van “KIKLOS” hadden we ook de mogelijkheid om op plekken te komen waar we flyers met het portret van Mai konden ophangen. Maar zelfs met de scooterhulp van “KIKLOS” lukte het ACS niet om Mai terug te vinden. Drie weken gingen voorbij en de familie uit Duitsland moest weer terug naar huis. Zonder enig nieuws over Mai hebben ze besloten om een andere hond te adopteren. Dit werd Lidle Zij kreeg deze naam omdat ze gevonden was bij de Lidle in Samos stad. Een paar dagen na vertrek van de familie had een inwoner van Mitiliny Mai herkend van een pamflet en bracht haar direct terug naar de shelter. Mai was nog steeds het lieve en aanhankelijke hondje maar ze was ontzettend moe van haar zwerftochten. Er is voor Mai inmiddels een nieuwe familie gevonden in Duitsland waar zij nu ook is. De medewerkers van ACS zullen haar niet vergeten en hopen dat ze haar plekje heeft gevonden. Met dank aan Vivi en Vasilli van car rental “KIKLOS”

Een brief van Phila 2010-11-09

Hallo Tom, Ingrid en Sanne, Ik laat ff weten hoe het mij gaat. Ik ben veilig aangekomen in Nederland met mijn maatje Silke. Mijn nieuwe baasjes hebben een lange tijd moeten wachten op Schiphol. Wij waren namelijk zoek!! Gelukkig hadden we Elly bij ons en is ze blijven zoeken en vragen naar ons. En dan...eindelijk door de douane.. en daar waren mijn nieuwe baasjes. Ik mocht gelukkig gelijk uit de box omdat ik rustig was. Silke (alias Frappe, Milly) was een beetje bang maar dat komt goed. We hebben allebei nu lieve baasjes en gaan een fijne tijd tegemoet. In de auto was het niet eng maar wel vermoeiend. We zijn snel langs de dierenarts gereden en a.s. maandag heb ik een afspraak bij de dokter. Mijn nieuwe huis is op negen hoog, gelukkig hebben ze een lift. Bij aankomst in mijn huis, rook ik, achter de deur allerei lekkere snoepjes en botjes in een plastic zak en die heb ik gelijk gepakt. Want eten is eten en je weet nooit wanneer je weer krijgt. Helaas moest ik de plastic tas gelijk afstaan. En gelijk daarna........kwam er een kleine dikke theemuts op mij af met een hoge rug en dikke staart en ben ik maar rustig terug gelopen naar de deur..... Wegwezen hier......met die enge kat maar mijn baasje heeft die theemuts even weggezet, zodat ik in mijn huis kon zien. Pffffffft.....er lopen hier zelfs twee engerds rond. Mijn baasjes dachten dat ik ontzettend moe was en wilde een korte wandeling maken. Vergeet het maar....want wandelen vind ik zo leuk en met een flinke pas hebben wij een uur gewandeld. Weer thuis ben ik in mijn nieuwe zachte mand gaan liggen en heb ik vele kluifjes gehad. Uiteindelijk was ik ontzettend moe maar ik kon niet slapen door alle nieuwe indrukken en die engerds wilde ik scherp in de gaten houden!! Ik kwispel wel naar ze maar loop in klein boogje om ze heen. Vannacht heb ik lekker geslapen want die engerds sliepen bij mijn baasjes. Vanochtend vroeg weer heerlijk gewandeld en ik krijg steeds complimentjes als ik het goed doe. Zo moeilijk is het niet hoor, die paar woordjes. Kom Phila, wacht en rustig. Ik hou nu eenmaal van lekker doordraven in het Libelle bos. Af en toe komt er een engerd (theemuts) aan mijn snuffelen maar verder laten ze mij met rust dus hoef ik ze minder in de gaten te houden en kan ik rustig een tukkie doen. Ik leer ze steeds beter kennen en ze vallen best mee. Ze heten Poepie en Bobby (theemuts). Bij het drinken maak ik er een zooitje van. Gelukkig kunnen mijn baasjes er om lachen vragen zich af wat voor kwijlende hond ze nu hebben getroffen. Ik snurk en nies, waarschijnlijk ben ik moe en een beetje verkouden van de reis. Op dit moment slaap ik lekker in mijn mand (ff rusten) want vanmiddag gaan we een nieuwe halsband halen, die ik nu heb is veel te groot. Dat heeft mijn ene baasje (Joel) een beetje verkeerd ingeschat. Hij wilde niet luisteren naar mijn andere baasje (Jolanda). Dus jullie mogen mijn te "veel grote" halsband hebben. Gelukkig zijn ze dolblij en trots op met mij. Tot zover mijn eerste dag en nacht in Nederland Veel lieve knuffels van Phila.

kokkari- mijn verhaal 2010-10-05

Hallo allemaal. Ik ben Kokkari en ze denken dat ik ongeveer zes jaar jong ben. Ik weet het zelf ook niet meer. Jarenlang heb ik rondgezworven, totdat een paar mensen, die er niet uitzagen als Grieken, mij in Kokkari zagen. Dit is een plaatsje in Samos. Ze vonden dat ik niet langer meer moest rondzwerven. Ik had me eerst nog verstopt onder een auto. Maar ja, die mensen waren zo vastberaden (en zagen er ook wel lief uit) dat ik maar ben meegegaan. Omdat ik toch nog best wel schuw was tegenover mensen en het niet leuk vond als ze me aanraakten, heb ik best wel lang bij de shelter gewoond. Op een gegeven moment kwamen er twee mensen, volgens mij werden ze Erik en Karin genoemd, die met mij elke keer gingen lopen. ‘Plasje doen’, zo noemden ze het. Nou echt waar, die riem vond ik maar niets. Maar ze gingen me er gelukkig niet mee slaan. En dat plasje doen was op zich ook best leuk. Ik was dan heel even weg van die drukke hondjes en de mensen waren superlief voor me. Elke dag gingen ze met me plasje doen. Op een gegeven moment waren ze al een paar weken niet geweest. Maar wat raar was, is dat ik voor bij de hondjes van de verzorgers mocht verblijven en superveel aandacht kreeg. Dat was gaaf zeg! Ik had gehoord van mijn verzorgers dat de mensen die met mij een plasje gingen doen mij wilden adopteren. Ingrid had verteld dat ik dan met een vliegtuig naar Nederland zou gaan en dan in een bench zou moeten. Ze had me laten zien wat een bench was en ik mocht er even insnuffelen. Op een dag was het dan zo ver…ik zou naar Nederland gaan naar die lieve mensen. Daar had ik wel zin in, al zou ik Tom en Ingrid en Sanne dan wel gaan missen. Ingrid en Tom kwamen met de bench. Maar opeens begon Jona te blaffen. Er was iets spannends te doen bij de vuilnisbelt. We gingen met alle honden achter Jona aan. Ingrid begon te fluiten, maar ja, het was wel echt heel spannend daar. Op de vuilnisbelt was een groep honden die vonden dat wij daar niet thuis hoorden en waren dus ook niet zo lief voor ons. Gelukkig kwam het busje van Tom en Ingrid snel en werden we in het busje gezet. Zo, wat een avontuur. En dan zou ik ook nog met het vliegtuig naar Nederland gaan. Ik ging met het vliegtuig mee en alles ging heel snel. Opeens waren ze daar dan, die twee lieve mensen van het plasje doen. Na een lange autorit zieden ze dat ik mee mocht naar de losloopstrook om daar hun twee andere hondjes te leren kennen. Ik moest wel even wennen aan die twee kleine hondjes, maar ze zijn best lief. Pepper komt blijkbaar ook uit Samos en is nu mijn beste vriend. Hij begrijpt me ook heel goed, want we spreken dezelfde taal. ’s Avonds probeert hij me altijd te tackelen en dan gaan we samen spelen. Ik word veel geknuffeld en heb nu ook meer vertrouwen in mensen. Niet alle mensen zijn slecht, zo blijkt maar weer. Bedankt lieve mensen van de shelter, dat jullie me altijd zo goed verzorgd hebben en dat ik zo lang bij jullie mocht blijven in afwachting van een ander huisje. Ook bedankt namens Erik, Karin, Stoeffer en Pepper. Knuffel van Kokkari, ik ga nu weer verder met chillen op de bank, mijn specialiteit.

Angie 2010-07-02

ANGIE Bij de shelter voor is een kleine kennel waarin mensen hun hond kunnen achterlaten, zodat ze niet vastgebonden aan het hek in de volle zon hoeven te zitten. Voordat deze kennel kwam, was dat wel het geval. Op een ochtend toen vrijwilligers van ACF bij de shelter aankwamen, vonden ze een klein bang ,bibberig en nat hondje in de kennel. Ze was aan het janken en was erg schuw.We hebben haar toen in een grote kennel geplaatst bij Idefix (een klein wit minihondje), waarvan we dachten dat die Angie wel op haar gemak kon stellen. Ook kreeg ze natuurlijk een warm bedje, eten en drinken.Twee dagen lang heeft ze stil in haar mandje gelegen. Ze was aan het bibberen als we haar wilden aanraken om haar te verzorgen. Maar na 2 dagen kreeg ze meer vertrouwen en mochten we haar ook aanraken en aaien zonder dat ze erg bang was. Ze mocht toen samen met Idefix (die zich groter voelt dan dat hij er uitziet) bij de honden voor gaan spelen. Daar houden de vrijwilligers pauze, zodat ze meer aandacht kon krijgen en waarbij ze meer onder de mensen zou zijn.Gedurende deze dagen vond ze het heerlijk om op onze schoot in de armen te gaan slapen. Angie was erg mager en haar vacht was in slechte conditie; heel veel klitten en dof. Toen we haar aan het verzorgen waren, kwamen we erachter dat dit kleine hondje ouder was dan we oorspronkelijk dachten. Zeker wel dichtbij de tien jaar. We hebben haar getrimd en haar oren schoongemaakt. Het schoonmaken van de oren vond ze niet leuk. We dachten dat daar ook misschien iets mis mee was, maar wisten niet wat. We hadden haar antibiotica gegeven tegen de infectie. Haar oren leken weer een beetje te kalmeren. Met de dag werd dit geweldige hondje steeds opener naar de mensen toe. Monika, herplaatst honden voor ACS in Duitsland.Zij kwam op de shelter. Het was liefde op het eerste gezicht tussen Angie en haar. Monika had al veel hondjes herplaatst en het was duidelijk dat ze zeker een huisje zou gaan zoeken voor Angie. Tegelijkertijd vonden we ook het probleem met haar oren. Er zaten blijkbaar graszaadjes heel diep in haar oor, welke die verschrikkelijke pijn veroorzaakten. De dierenarts had de graszaadjes verwijderd en je kon al meteen het verschil bij haar zien: ze was vrolijk en je mocht nu ook haar hoofd aanraken zonder dat ze die wegdraaide. Monika had besloten om Angie mee te nemen naar Duitsland, want het was wel duidelijk dat de shelter niet de beste plaats voor haar was. Zo’n kleine hond plaatsen op de losloopvelden leek geen goed idee en we willen ook geen honden voor langere tijd in de kennels laten verblijven. Dat is geen leven voor een hond. Monika had nog geen plaats gevonden voor Angie, maar ze mocht zolang bij haar blijven totdat er een goed huisje gevonden zou worden. Monika had ook Idefix meegenomen, zodat Angie de reis samen met haar witte ridder heeft gemaakt. Twee dagen nadat Angie en Monika naar Duitsland zijn gegaan, kregen we geweldig nieuws te horen. Angie had een geweldig huisje gevonden en wel bij een vriend van Monika,die erg dicht bij haar in de buurt woont. Tevens kan ze dus Angie opzoeken wanneer ze maar wil. Weer een mooi verhaal met een happy ending.

Binky 2010-07-02

BINKY Binky was over het hek gegooid bij het huis van een Engels echtpaar. Het echtpaar had naar ACS gebeld en toen zijn we hem gaan ophalen. Binky’s voorpoot was helemaal verdraaid, maar het leek alsof het niet zo veel pijn deed. Hij was pas een jonge hond, ongeveer 6 maanden. Vanaf het begin al een lieverd. Je kreeg altijd een knuffel van hem als je de kennel in ging en later op het losloopveld bleef dat ook zo. Hij was gek op mensen en ook heel vriendelijk tegen honden. Het was mooi om Binky zo te zien opgroeien op de shelter.We maakten ons alleen erg zorgen om zijn poot,wat wel steeds rechter werd naarmate hij groeide. Maar ja, wie wil er een hondje adopteren die waarschijnlijk een dure operatie nodig heeft voor zijn poot? Dat was waar we ons zorgen over maakten. We waren bang dat Binky lang op de shelter zou moeten blijven en dat is nooit goed voor een hond die zo jong is. Je kon namelijk zien dat hij gek was op mensen en hun aandacht en gezelschap nodig had. Maar hij vond het ook wel erg gezellig met alle andere honden op het veld. Na 3 maanden op de shelter geweest te zijn, mocht Binky toch mee op transport naar Duitsland. Hij had nog geen adoptieadres gevonden, maar kon daar bij een hondenshelter opgevangen worden. Hij heeft daar maar een paar dagen hoeven blijven, want toen er mensen langskwamen die het geweldige karaktertje van deze hond zagen, was hij snel herplaatst. Nu is hij erg gelukkig bij een familie waar hij verzorgd wordt en hij echt een deel van het gezin uitmaakt. Hij krijgt de aandacht die hij verdient en die hij nodig heeft. Hij is een erg gelukkige, vrolijke hond. We wensen Binky dan ook veel geluk en plezier bij zijn nieuwe familie!

Poes Suzie geadopteerd door haar redders 2010-06-13

Poes Suzie is door haar redders geadopteerd! Tijdens hun vakantie op Samos ontmoeten Robert en Ella uit Den Helder de hoogzwangere Suzie, die vervolgens elke dag bij hun appartement kwam eten. Toen Suzie bevallen was, bracht ze de kittens één voor één naar Robert en Ella toe, die gelijk een bedje voor haar hadden neergezet in hun appartement. Ze wilden Suzie en de kittens aan het eind van hun vakantie meenemen naar Nederland, maar dit kon niet omdat de kittens drie maanden moesten zijn. De vakantie op Samos zat er helaas op en ze moest weer naar huis. Maar niet voordat ze met Suzie naar de dierenarts waren gegaan voor haar inentingen. Bij de dierenarts aangekomen, ontsnapte Suzie plotseling. Ze rende een tuin in en werd daar gegrepen door een hond. Robert en Ella renden er achteraan om haar, voor de tweede keer, te redden. Dat ging niet makkelijk, want Robert moest Suzie uit de bek van de hond trekken. Hij werd hierbij zelf ook gebeten door de hond en Suzie krabde uit angst hem ook nog eens.Robert’s handen lagen helemaal open en hij moest naar het ziekenhuis voor een tetanusprik. Robert en Ella moesten de volgende dag naar huis vliegen en Suzie werd opgevangen door ACS. Elke dag heeft Ingrid van ACS voor Suzie en haar kittens gezorgd. Van de vijf kittens waren er na enkele dagen drie erg ziek geworden. Zij hebben helaas niet weten te overleven. De twee sterke overlevers hebben hun plekje inmiddels gevonden in de tuin en wonen daar gezellig samen met nog zo’n 21 andere katten die dagelijks verzorgd worden door ACS. Toen de twee kittens groot en sterk genoeg waren en al zelfstandig konden eten, mocht Suzie naar Nederland. Twee vrijwilligers moesten na hun werkvakantie op de shelter van ACS toch terug naar Nederland en hebben Suzie meegenomen in het vliegtuig. Suzie mocht niet met haar kenneltje in het ruim van het vliegtuig, maar kon gezellig bij de vrijwilligers in de cabine van het vliegtuig blijven. Dat was een stuk vertrouwelijker en fijner voor haar. En wat is ze toch een stoere en bijzondere poes. Ze is de hele vlucht stil geweest en lag lekker te slapen in haar kenneltje. Slechts bij het opstijgen en het landen liet ze even weten met wat zacht gemiauw dat de piloot niet zo moest wiebelen met het vliegtuig. Waarschijnlijk deed ze het zo geweldig omdat ze wist dat ze naar Robert en Ella onderweg was en heeft ze tijdens de vlucht hierover al die tijd heerlijk lopen wegdromen. Aangekomen op Schiphol stonden Robert en Ella al klaar met een zelfgemaakt bordje waarop groot de naam stond van Suzie en de vrijwilligers. Ze hadden zelfs een bloemetje meegenomen voor de vrijwilligers, omdat ze zo blij waren Suzie weer in hun armen te kunnen sluiten. Na een knuffel kon Suzie lekker met Robert en Ella mee naar haar nieuwe huisje. Weer een verhaal met een mooie afloop. Robert en Ella, hartelijk dank en heel veel geluk samen met Suzie!

Van Skinny naar Happy 2010-06-13

Skinny is gevonden op een ochtend vast gebonden aan het hek van het asiel.Iemand had hem daar s'nachts achtergelaten. Dit is vrij gkewoon, maar zo gewoon was het deze keer niet.De naam Skinny geeft al aan hoe hij werd aangetroffen. Het was een levend skelet hoe hij er uit zag,maar toch blij om ons te zien. en hij vond het prettig dat hij plotseling een hoop aandacht kreeg. Eerst kreeg hij een bak met water maar hij begreep niet dat hij kon drinken.Er wat water in zijn bek gedaan en toen begon hij te drinken of hij voor het eerst in zijn leven water dronk, na drie bakken water hebben we de bak weggehaald.Anders had hij zich zeker dood gedronken. Het was hartverscheurend om te zien. Toen heeft hij een klein beetje blik voer gekregen elke keer een kleine portie.Hij kon wel tien porties op maar dit kreeg hij niet om het risico van diaree en andere problemen te voorkomen. Na enkele dagen konden we al zien dat hij iets aan gewicht bijkwam en toen kreeg hij wat grotere portie's.Met het resultaat dat hij steeds vrolijker werdt. Er was ook een bloedtest gedaan om te zien of hij soms leishmania had en het resultaat was verrassend hij bleek gezond te zijn,Er werdt toen besloten om zijn naam te veranderen in plaats van Skinny werdt het Happy vanwege zijn vrolijke en goedaardige karakter.Hij houdt van het gezelschap van mensen en ook van andere honden dit is duidelijk te zien als hij gaat wandelen achter het asiel waar de honden vrij kunnen rennen.En hij wil van de bezoekers van het asiel de meeste aandacht hebben.

Foto update Jimmy en Jason 2010-02-17

Omdat het zo lang duurde eer Jimmy en Jason een huis vonden waar ze samen konden blijven, willen we graag de laatste foto's met u delen. Het gaat heel goed met ze en ze voelen zicht steeds meer thuis bij hun nieuwe familie.

Pepe 2010-02-09

Pepe werd op een ochtend gevonden door de vrijwilligers, vastgebonden aan het hek van het asiel. Uiteindelijk na de nodige zorg werd hij naar Duitsland gebracht waar hij in slechts 4 weken een liefdevol gezin vond, ookal had hij last van huidkanker (wat gelukkig helemaal is verwijderd) Hij beleeft nu de tijd van zijn leven!

Irma/Triene 2010-02-07

Irma werd gevonden vlakbij Ormos een plaatsje op het eiland Samos. Ze werd naar Duitsland overgebracht waar ze geduldig wachte op een fijn huis. Ze is een hele lieve hond die gewoon wil knuffelen en dicht bij de baas wil zijn , en dat is precies wat ze heeft gevonden, een liefdevol gezin. Finally, he was adopted by a loving family. She is a very warm hearted dog who just wants to be loved - and that's what she is getting now!